RelatedPost

De westerse RPG is in de loop der jaren (zeg gerust decennia) behoorlijk vooruitgegaan. Games zoals Mass Effect 1 en 2, Fallout 3 en The Elder Scrolls-serie leggen de lat hoog qua grafische hoogstandjes en gameplay. Een stap terug doen op het gebied van graphics en gameplay vergeleken met eerder genoemde games is dan ook eerder een trieste poging stoffige tijden te doen herleven dan een dapper “de games van vroeger zijn ook nu nog leuk”-argument. Toch wordt dit soms wel op effectieve wijze gedaan, en met name Atlus beheerst de techniek om succesvol vroeger naar nu te brengen tot in de puntjes. Zo hebben we al drie uitstekende Etrian Odyssey games op de DS mogen ontvangen, is de fantastische Megaten-serie met Strange Journey terug gegaan naar zijn first-person dungeon crawling roots op diezelfde DS en heeft de PSP de door Acquire ontwikkelde Class of Heroes mogen ontvangen. En dan is daar The Dark Spire, een game die nog meer dan bovengenoemde game een gooi naar “zo was het vroeger” doet. Ontwikkeld door Succes en gepubliceerd door Atlus is een terugkeer naar de jaren ’80, toch het gouden tijdperk voor dungeon crawlers, nog nooit zo moeilijk maar wel leuk geweest.

Het eerste wat je denkt wanneer je begint met The Dark Spire is: dit is Wizardry, en persoonlijk vind ik dat te gek, want ik hou echt zielsveel van Wizardry. Voor diegenen die niet bekend zijn met deze game: het is in feite de grondlegger van first person dungeon crawling, waarbij je op avontuur gaat in enorme labyrinten vol met allerlei gevaren. Etrian Odyssey en Class of Heroes mogen dan qua presentatie lijken op Wizardry, The Dark Spire doet hier nog eens enkele scheppen bovenop. Toch is de game meer dan een simpele kopie. Aan het begin van de game maak je eerst enkele personages aan waarmee je een party vormt. Hierbij kun je kiezen uit diverse rassen en ideologieën. Deze bepalen of party-members goed met elkaar functioneren in een team, alsmede wat voor magie ze kunnen leren en wat voor skills ze kunnen gebruiken. Na een korte introductie tot de spelwereld, hoe te vechten en wat jouw taak is (“een grote boze tovenaar heeft de ketting van de koningin gejat die schijnbaar magisch is en bevindt zich nu in een duistere toren genaamd The Dark Spire. Versla de tovenaar.”) mag je meteen aan de slag. En zo begint een constante heenreis naar de toren, en een terugreis naar het stadje waar zich de guild bevind waartoe je behoort en waar je kunt rusten en items kunt kopen.

In de toren zelf is het oppassen geblazen. Elk gevecht kan een zekere dood tot gevolg hebben, zeker aan het begin van de game. Wanneer je rondloopt in het labyrint worden de plekken waar je al bent geweest bijgehouden op een kaart. Je positie zelf staat echter niet op de kaart, dus is het zaak zelf bij te houden waar je je precies bevindt zodat je tijdig terug kunt gaan naar het stadje om te rusten. Om de zoveel stappen wordt je aangevallen en dan laat The Dark Spire zien meer te zijn dan een simpele Wizardry-kopie. Tijdens gevechten zijn de acties die je per party-member kunt kiezen afhankelijk van hun klasse. Een priest is bijvoorbeeld geen held in fysieke aanvallen, maar kan wel party-members healen en later ook magische aanvallen uitvoeren op tegenstanders. Het is dus zaak om de eigen party goed uit te balanceren. In het begin pakte ik dit helemaal verkeerd aan waardoor ik continu afgeslacht werd. Maar door veel verschillende rastypes en klassen te proberen heb ik uiteindelijk een leuk uitgebalanceerd team op maat gesneden naar mijn persoonlijke voorkeuren waarmee het labyrint doorkruisen stukken makkelijker en leuker wordt. Als de game het je moeilijk maakt: geef niet onmiddellijk op, want het wordt alleen maar leuker! Zeker later in de game, wanneer je verschillende klassen kan combineren, ontdek je dat de game veelzijdiger is dan deze lijkt. Tijdens gevechten kun je verschillende tactische keuzes maken. Naast standaard fysieke en magische aanvallen is het mogelijk om genoemde aanvallen ietwat aan te passen. Zo kun je er bijvoorbeeld voor kiezen om je fysieke aanval snel uit te voeren waardoor de kans groter is dat de tegenstander deze niet kan blocken, maar de kans ook groter is dat deze mist. Wanneer je deze aanval juist preciezer uitvoert is deze veel langzamer, maar richt ook meer schade aan. De gehele game door krijgt de speler steeds weer deze keuzes voor zijn of haar kiezen, wat veel mogelijkheden tot tactiek geeft.

Zodra je wat geld hebt verdiend met het verslaan van vijanden en hiermee wat betere wapens en armour hebt aangeschaft in het stadje wordt het tijd om wat quests te gaan doen. Bij de guild worden regelmatig quests afgeleverd die je kan aannemen om geld en items mee te verdienen. Dan wordt het saaie labyrint met nauwe gangetjes en lege kamers opeens een stuk levendiger. Zo zijn er quests waarbij je items uit het labyrint moet halen, graffiti van een muur moet verwijderen, op zoek moet gaan naar bepaalde personages of een bepaald aantal van een type tegenstander moet verslaan. Aangezien de toren uit ongeveer 9 verdiepingen bestaat is wat afwisseling door middel van quests behoorlijk welkom. De quests zijn stuk voor stuk veelzijdig en laten je spelenderwijs meer en meer van het labyrint ontdekken.

Wat minder leuk is, zijn de mechanieken die de game gebruikt tijdens gevechten en om je te laten levelen. Jouw partymembers hebben een zogenaamde armour class (AC) en de hoeveelheid AC bepaald hoeveel schade je oploopt door vijandelijke aanvallen. Hier komt een geluksfactor bij kijken, de in Dungeons & Dragons-kringen welbekende “dice rolls”, oftewel: het gooien van dobbelstenen, Bij gevechten wordt de hoeveelheid schade bepaald door de dice roll aangevuld met de hoeveelheid AC die een karakter heeft. Kortom, hoe lager je AC, hoe beter, omdat dat de hoeveelheid schade beperkt. Het verlagen van je AC doe je door bepaalde armour wel of niet te dragen, of door het gebruik van bepaalde spells. Wanneer je een vijand hebt verslagen ontvang je experience points (EP), en deze EP kun je bij de guild inwisselen om bijvoorbeeld skills of magic te leren, je klasse level te verhogen of bepaalde stats te verbeteren. Hoezeer bepaalde stats verhogen zijn echter ook weer afhankelijk van dice rolls. Nu is dit probleem makkelijk op te lossen door de game te saven voordat je EP inwisselt bij de guild maar het voelt onnodig omslachtig. Het was leuker geweest wanneer ze de stat groei van karakters hadden gefixeerd rondom het ras, de klasse en de ideologie van het karakter in plaats van de randomisatie die nu het levelen enigszins verpest. Hoewel het bij de moeilijkheidsraad (en de oubolligheid!) van de game past voelt het overbodig aangezien de game van zichzelf al redelijk zwaar is.

De irritatie van de dice rolls zijn trouwens snel vergeten wanneer je je weer op avontuur richting labyrint begeeft. Visueel en muzikaal is de game namelijk niet minder dan bijzonder te noemen. Hoewel gevechtschermen en personages statisch worden afgebeeld en het labyrint nogal statisch aanvoelt is het gebruik van kleuren en schaduwen om alles en iedereen kleur te geven in de game verfrissend. Geen anime-achtige toestanden of saaie dwergen en orcs in deze game, maar duistere, abstracte portretten en mysterieus vormgegeven ruimtes. Samen met de frisse vormgeving in de game valt ook de muziek in positieve zin op. Catchy chiptune-achtige deuntjes vergezellen je waar je ook gaat in de game en al snel zullen enkele deuntjes tot op het irritante in je hoofd blijven zitten. Dat je de soundtrack bij de game meegeleverd krijgt helpt daar natuurlijk niet bij. Hij zit dan ook in mijn CD-speler terwijl ik dit schrijf.

Als laatste moet ik natuurlijk de geinige knipoog naar vroeger in de game vermelden. Het is namelijk mogelijk om tijdens het spelen in het settings-menu de audio en de graphics om te toveren naar een 8-bits versie van dezelfde game. Dit betekent dat er niets verandert aan de moeilijkheidsgraad of de inhoud van de game. Het is enkel een old-school deken die over de game gelegd wordt. Daarmee is meteen duidelijk dat Succes ook zelf wel weet waar deze game de mosterd heeft gehaald en deze mogelijkheid als een dikke knipoog in de game heeft gestopt. Als je erover nadenkt is dit alles behalve vreemd. Het IP van Wizardry ligt tegenwoordig in Japanse handen en is daar ook nog steeds zeer populair. Nu heeft The Dark Spire hier in het westen ongetwijfeld slecht verkocht, maar ik ben vast niet de enige die van mening is dat je deze game als RPG-liefhebber in ieder geval eens een keer geprobeerd moet hebben.

Dit artikel is geplaatst onder de categorie: Nintendo DS ,met de tags , , . Bookmark de permalink.

Auteur

Geschreven door: Peter Güldenpfennig

Reageren is niet meer toegestaan, volgende keer sneller zijn?