cover-dsDe langlopende serie Shin Megami Tensei (voornamelijk RPG’s, met hier en daar een uitstapje naar het actie-genre) heeft een naam hoog te houden. De harde kern van fans, de zogenaamde “Megatennists”, waartoe je mij ook zou kunnen rekenen, kijken met scherpe blik naar alles wat developer Atlus met deze franchise doet. Ze zijn bijna net zo irritant als Final Fantasy VII fans, maar er zijn ook grote verschillen tussen de twee. Bijvoorbeeld, Megatennists liggen niet op de grond te janken wanneer een of andere niet ter zake doende bloemenverkoopster uit de ghetto het leven laat. Dat is maar een van de verschillen natuurlijk. Een ander groot verschil is setting en sfeer. Shin Megami Tensei (vanaf nu afgekort tot SMT) moet het niet hebben van Shakespeareaanse tragediën op het gebied van de liefde. Het is geen ‘unlikely hero sets out for adventure’. SMT is altijd een serie geweest die zich meer op de rand bevond van wat acceptabele thema’s voor videogames waren. Dat is ook een van de redenen dat we hier in het westen tot enkele jaren terug enkel van gecensureerde SMT-games konden genieten, als ze al hier uitkwamen.

De serie kent zijn roots in de Cyberpunk-fictie van de vroege jaren ’80 en is oorspronkelijk gebaseerd op de Digital Devil Story-trilogie, een serie boeken van de Japanse auteur Aya Nishitani. Echter, enkel het eerste deel van de franchise (Megami Tensei op de NES/MSX, ontwikkelt door Namco, 1987) is regelrecht gebaseerd op de boeken van Nishitani. Alle andere delen zijn originele werken. Wel hebben (bijna) alle SMT-games enkele elementen gemeen: demonen, occultisme en een diepgang waar praktisch geen enkele andere RPG aan kan tippen.

strange-journey1

Fast forward naar 2009. Strange Journey wordt aangekondigd en ja hoor, de zeikerds uit de intro (de Megatennists bedoel ik dus, de Final Fantasy VII-fans lagen toen nog steeds hun tranen te drogen) deden van zich spreken: “De game speelt zich niet af in Japan! BLASPHEMY!!!”. Voor diegenen die niet weten waar ik het over heb: de ongeschreven wet bij elke main-entry in de SMT-franchise is dat de game zich afspeelt in Japan. En tja, Strange Journey speelt zich niet af in Japan, maar op de Zuid Pool. En volgens puristische Megaten-fetisjisten kon dit niet. Let wel, westerse Megatennists. In Japan maalden ze hier niet om. Wat erger is, is dat het westerse SMT-publiek niet eens doorhad dat deze keuze gemaakt denkend aan de westerse speler. Oftewel, deze game is ontwikkeld met in het achterhoofd een westerse localisatie. Niet elke speler is een otaku of een SMT-liefhebber, vandaar dat Atlus op deze manier een handreiking doet naar de westerse speler die onbekend is met deze serie.

strange-journey2

Betekent dat dat deze game, naast de setting die verandert is, ook een stuk makkelijker is geworden? Nee, zeer zeker niet. De game is net zo hardcore als voorgangers binnen de franchise. In Strange Journey ben je een naamloze protagonist die deel uitmaakt van een expeditie naar de Zuid Pool alwaar het de bedoeling is om de Schwartzwelt te onderzoeken. De Schwartzwelt is een soort anomalie, een natuurlijk verschijnsel dat langzaam groter wordt en alles verslind wat op zijn pad komt. Dit vormt een bedreiging voor al het leven op aarde en moet dus gestopt worden. Wanneer je aankomt met jouw teamgenoten en de Schwarzwelt wilt betreden gaat het onverwachts fout en crash je. In de Schwartzwelt, dat dan weer wel.

De Schwarzwelt blijkt een alternatieve dimensie te zijn, gelijkend aan die van de aarde, met een groot verschil: het stikt er van demonen. Gelukkig heb je een speciaal pak dat jou tegen van alles en nog wat beschermd zodat je veilig op onderzoek kan gaan in deze vreemde en toch zo bekende wereld. Dit pak, genaamd de Demonica, is de eigenlijke HUB van deze game, naast het schip waarmee je in de Schwartzwelt bent gecrashed. Wanneer je voor het eerst op onderzoek uitgaat valt onmiddellijk op dat dit spel een stap achteruit gedaan lijkt te hebben ten opzichte van Shin Megami Tensei 3 op de Playstation 2 en de diverse Persona spin-off games. De game is namelijk een First Person Dungeon Crawler, vergelijkbaar met games als Wizardry, Etrian Odyssey en ook de eerste delen in de SMT-franchise. Ik zeg expres dat het een stap achteruit lijkt, want het werkt bijzonder goed in deze game. Navigeren door de spelwereld gaat bijzonder snel en soepel en voelt al snel als een logische keuze voor deze game. Op het bovenste scherm zie je de spelwereld vanuit een eerste persoons-perspectief, terwijl op het touchscreen een kaart wordt bijgehouden van alles wat je tegenkomt.

shin-megami-tensei-strange-journey-ds

De alternatieve dimensie waarin je rondwandelt stikt van de demonen. Gelukkig biedt je Demonica de optie om te converseren met demonen zodat deze zich bij jou aan kunnen sluiten waarna je ze in kunt zetten tijdens gevechten. Deze conversaties kunnen in het begin tricky zijn, maar wanneer je een beetje de attitude van verschillende soorten demonen doorkrijgt stijgt het aantal demonen in jouw team gestaag dankzij geslaagde conversaties. Demonen hebben zowel zwakke als sterke punten en het is jouw taak een goed gebalanceerd team uit te denken die geschikt is om te overleven op het punt in de game waar je je op dat moment bevindt, en de diverse tegenstanders die je op dat punt in de game tegenkomt. Wat onmiddellijk opvalt aan de demonen is het fantastische design. Degene verantwoordelijk voor deze designs is Kazuma Kaneko, naast designer ook producer van de game. Kaneko heeft zich niet bepaald ingehouden want wat de DS qua demon-designs op het scherm weet te toveren is niet minder dan indrukwekkend te noemen.

Door middel van gevechten doen jij en jouw demonen experience op waarmee ze sterker worden. Al snel bemerk je dat jij veel sneller in level stijgt dan jouw duivelse teamgenoten en dat ook de vijanden in de game snel sterker, groter en gevaarlijker worden. Wat dan van pas komt, is het demon fusion-systeem. Demonen kunnen samengevoegd worden tot een nieuwe, over het algemeen sterkere demon. Wat voor demon je krijgt uit dit fusion proces hangt voornamelijk af van het type demon. Er geldt wel een belangrijke regel: je kunt nooit demonen in jouw team hebben die een hoger level hebben dan dat jij hebt. Daarbij heb je ook nog de optie om een zogenaamde Demon Source in de mix te gooien. Wanneer je een demon voor het eerst tegenkomt begint je Demonica automatisch met het analyseren van de demon in kwestie. Wanneer de demon volledig is geanalyseerd, zich in jouw team bevindt en voor het eerst in level stijgt, geeft deze jouw een object, zijn of haar Demon Source, min of meer de essentie van de demon. Dit kun je gebruiken in een fusion om demonen die resulteren vanuit de fusie skills te geven die ze normaal niet hebben. Het fusen werkt extreem verslavend. Ikzelf ging met regelmaat terug naar gebieden die ik allang had uitgekamd enkel om demonen te rekruteren die ik vervolgens weer kon fusen, enkel om te kijken of ik demonen kon verkrijgen die ik nog niet eerder heb gehad.

strangejourney-spot3Er zijn enkele aspecten in deze game die verregaande gevolgen hebben voor alles wat je doet in het spel. Allereerst is er de maancyclus, die verandert wanneer je je verplaatst door de spelwereld. De stand van de maan heeft invloed op hoe demonen reageren tijdens conversaties, maar ook op hoe fusions verlopen. Fusions waarvan je de uitkomst eigenlijk al kent is niet per se een gegeven. Er kan nog van alles misgaan waardoor je een geheel andere demon krijgt dan die je wilde of die je hoopte te krijgen. Dan is er nog de compatibiliteitskwestie. Demonen (en ook de speler zelf) hangen een bepaalde filosofie aan. Bij demonen hangt dit af van het ras, bij de speler van de antwoorden die hij/zij geeft in conversaties met demonen en teamgenoten. Dit heeft weer gevolgen voor het verloop van het verhaal en hoe demonen op jou reageren. Dit zal in beginsel veel spelers afschrikken, omdat het niet bepaald een eitje is om deze onder de knie te krijgen. Het is echter wel een must om te overleven in de game. Het gebruik van de verschillende systemen geeft je als speler namelijk bijzonder veel macht wanneer je de mechanismen die aan deze systemen ten grondslag liggen weet te doorgronden. Dit verhoogt het spelplezier ook behoorlijk. Dan bemerk je ook hoe diep deze game eigenlijk gaat en waarom Shin Megami Tensei als serie, Strange Journey niet uitgezonderd, de concurrentie op RPG-gebied ver achter zich laat.

Dit artikel is geplaatst onder de categorie: Featured, Nintendo DS ,met de tags , , . Bookmark de permalink.

Auteur

Geschreven door: Peter Güldenpfennig

Reageren is niet meer toegestaan, volgende keer sneller zijn?

Lees ook...