Super Scribblenauts draait om jouw fantasie. Heb je die niet, laat de game dan maar liggen. Dat is een serieuze reactie want deze game bestaat lauter uit probleemstellingen die je moet oplossen met je fantasie.
In scribblenauts los je namelijk problemen op door de oplossing te beschrijven. Elk level heeft een doel en die behaal je door zelf objecten op te roepen. Dat doe je door ze uit te typen en naar de juiste plek te slepen in het level. En gek genoeg weet de game bijna al jouw woorden wel te vertalen. Dat lijdt tot hilariteit. Een zombie beer? Het spel geeft je deze. Een enorme mier, no problem. Je kunt je daarmee direct voorstellen dat de game dus voor iedereen anders zal zijn. Gelukkig is het spel niet enorm moeilijk, gezien het ook geschikt moet zijn voor kinderen. Loop je toch vast, dan is er een hintsysteem waar je echt wat aan hebt. Er zijn tien werelden met ongeveer tien levels per wereld en twee special werelden. 120 levels in totaal; genoeg om lang zoet mee te zijn. Ben je het dan nog niet zat, dan is er een uitgebreide level-editor waarmee je aan de slag kunt.

Wat maakt deze dan beter dan de voorganger?

Ten eerste de controls; die zijn mijlen beter dan de voorganger, je kunt nu eindelijk de d-pad gebruiken om de main karakter (Maxwell) te laten lopen. Hartstikke fijn dus, maar de echte winst zit hem in de acceptatie van bijvoegelijke naamwoorden. Hiermee wordt het mogelijk om bijvoorbeeld een mooie bal, een warme tosti, boze kip of een oude boom in te typen. Het geeft de game zoveel meer diepgang/mogelijkheden. Dat zie je dan ook gelijk terug in de levels die je hiermee leren omgaan. Bijvoorbeeld door eenvoudig katten in volgorde van grootte te laten plaatsen.

Mario opent een pretpark en de eerste 100 bezoekers krijgen een kleine pop van Pauline. Dat is natuurlijk awesome en dat vindt Donkey Kong ook. Hij snelt zich naar het park en slaat de toads uit de weg. Desondanks is hij te laat. Boos als hij is pakt hij Pauline en rent hij het park in. Mario is tegenwoordig een luilak, dus hij stuurt 100 opwindbare Mario's om Pauline te redden. Raad eens wie deze Mario's moet besturen?

Donkey is een snelle dus je zal acht attracties in het park moeten bezoeken alvorens je hem echt kunt verslaan en de held kan uithangen. Elke attractie heeft nog eens acht uitdagingen uh.. levels. Een beetje rekenwonder ziet dus dat je in 64 levels aan de slag mag. En dat is alles behalve erg. In elk level zijn er drie dingen te vinden: munten, een mario coin en een kaart. Heb je in alle levels de kaarten gevonden, dan vormen zij het woord: MINIMARIO en opent zich een minigame.

Maar wat doe je nou in deze game?

Goeie vraag. In deze game moet je zorgen dat de mini's die je tot je beschikking hebt netjes door de deur met ster worden geloosd om zo een stap voorwaarts te maken. Dat doet denken aan Lemmings. Dat klopt ook. Zodra je een Mario aanraakt zal hij beginnen met lopen en niet meer stoppen. Je moet dus met je stylus platforms, loopbanden of warppipes maken, items activeren zoals spinrgveren of met wapens aan de slag moeten gaan (de befaamde hamer) om zorg te dragen dat je geliefde mini-Mario's niet verdwijnen in afgronden en ze veilig naar de deur worden gebracht. Ondertussen wil je natuurlijk ook die Mario-coin en de kaart met letter bemachtigen. Om het nog uitdagender te maken is er vastgesteld dat zodra één Mini Mario de deur bereikt heeft anderen snel moeten volgen want anders sluit de deur. Waarom? Niemand die dat weet, maar het voert de druk aardig op. Om verder nog te varieren krijg je soms ook mini's van andere vrienden zoals Toad en Princess. Die moet je sturen naar hun eigen deuren. Dit is echt puzzelen zoals het bedoeld is.

Veel levels zijn prima af te ronden door een klein beetje na te denken. Echter wil je compleet zijn, dan merk je pas hoe briljant sommige levels in elkaar steken. Oja, vergeten we helemaal te vertellen dat er ook bossfights zijn. Die brengen een ode aan de originele Donkey Kong. Je zal Donkey hierbij moeten verslaan met de mini's op traditionele manier.

Tenslotte is er ook nog een uitgebreide level-editor zodat je je eigen zones kunt samenstellen en doorlopen. Deze levels kon je vervolgens online delen. Meer dan genoeg te doend dus.

Kleine waarschuwing, niet voor spelers die een enorm avontuur verwachten

Ooit in een ver verleden heeft Capcom een game gemaakt: Dark Void. In 2010 heeft de game een tweede leven gekregen in vorm van een DSiWare-game. Dark Void Zero is een oldschool Metroidvania met retrographics en beats om van te smullen. Met een upgradeable gun en jetpack zal je als Rusty de Void moeten verkennen. De jetpack zorgt voor een extra laag die je niet vaak in een Metroidvania-game vindt. De game heeft hierdoor nogal wat verticale secties. Qua gameplay doet dit denken aan oude Duke Nukem games. Houd je hiervan, dan is Dark Void Zero jouw game. Verwacht je 100% smooth en snelle gameplay, dan kan je deze beter overslaan. Qua moeilijkheidsgraad is dit tevens geen lieverdje. Kortom, deze game is echt voor de oldschool platform liefhebber die houdt van een flinke uitdaging. Sterker nog, wij raden de easy stand aan en zelfs die is onvergeeflijk. Er zit een bepaalde flow in deze game... die je pas ziet als je meermaals bent afgegaan. Het onthouden van de levels, de bewegingen van de bazen et cetera zijn allemaal onderdeel van de liefde die je voor deze game ontwikkelt. De map op het bovenste scherm zit er bijvoorbeeld niet voor niets en helpen je niet te verdwalen.

Wel is er nog een grote maar....

Gezien dit een DSiWare game is, zit er grenzen aan de omvang van de game. De game is namelijk niet extreem groot en beslaat slechts drie levels. Je moet dit dan ook zien als een heerlijk snoepje die je moet leren waarderen. Na uitspelen smaakt de game naar meer en ben je stiekem blij dat je deze parel hebt kunnen spelen. Met een beetje geluk ben je binnen een uur door deze game heen. Dan is er natuurlijk de mogelijkheid om van easy af te stappen en jezelf de hogere moeilijkheidsgraad eigen te maken. Wat een heerlijk tussendoortje is dit!

Ooit in een ver verleden (1987) heeft Nintendo, via een rechtzaak, een game Giana Sisters voor de Commodore 64 van de markt gehaald. Het bleek een rechtstreekse Mario Bros kloon met geen Mario en Luigi, maar wel met Giana en Maria. De game werd terecht van de markt gehaald en Nintendo leefde nog lang en gelukkig. Echter, als een game is uitgegeven zal deze voor eeuwig beschikbaar zijn. Dat zijn de regels van digitale media. De game bleek een culthit, ook al was deze verboden. Zo'n twintig jaar later bleek de Nintendo DS een enorm succes en de ontwikkelaars achter Giana Sisters vonden het tijd voor een nieuwe editie. Lefgozers zou je denken om dan juist de Nintendo DS als platform te kiezen. Gelukkig is er 'veel' aangepast. In plaats van muntjes verzamel je kristallen en de eindbaas is niet Bowser, maar een enorme krokodil. Oja, als je nu die blokken wil breken zal je jezelf moeten upgraden naar Punk-Giana, dan kan het wel. Ah, voordat we het vergeten, je kan dan ook vuurballen schieten. Oke, oke... misschien is er niet zoveel veranderd, maar dat hoeft niet erg te zijn. De levels zijn uniek, de karakters besturen heerlijk, grafisch ziet het er prima uit en de gameplay is vertrouwd goed. Pure gameplay en daarom staat deze game dan ook in deze lijst. Vind je alle rode diamanten, dan verkrijg je ook nog eens toegang tot een bonuslevel. Kortom, exact zoals je een plaformgame zou beschrijven in drie zinnen. Er zijn maar liefst twee powerups die deze game doet onderscheiden. Met een cola-fles kan je blokjes wegspuiten en met kauwgom kan je bellen blazen om bij hogere plekken te komen. En dat is het. De levels zijn kort (meer dan 130 aanwezig), doch fijn en de moeilijkheidsgraad neemt langzaam toe. En zo ook de uurtjes die je spendeert in deze game en dat is een plekje waard in deze top 100.

Lefgozers hebben wel bewust dezelfde soundtrack gehouden zodat de nostalgie blijft. Toch nog een beetje opstand.

Trackmania is een 3D-racegame waarin je over vier gebieden (sneeuw, stadium, op een eiland en langs de kust) over maar liefst 150 parcours kunt racen. Je kunt in deze game tot vier spelers lokaal aan de slag gaan. Daarnaast kan je via de WiFi-connection nog officiele en gemaakte tracks spelen. Er is dus ook een trackeditor, maar wij hebben deze nog nooit gebruikt hoewel de indruk is dat deze uitstekend werkt dankzij het touchscreen. Wat deze game zo lekker maakt is de heerlijke controls en prima framerate. Het heeft iets verslavends om beter te worden in de tracks met auto's die fantastisch besturen en duidelijk een ander gevoel geven per type auto. Keer op keer voelt de uitdaging haalbaar, maar zal je het vaak niet direct in een keer halen. Tracks moet je leren, die bochten moet je voelen. Je voelt in je lichaam dat het mogelijk is. Elke winst voelt daarom ook echt als een overwinning. Omdat er geen ruimte is voor fouten weet je al dat je moet herstarten als je van de track afwijkt.

Grafisch en snel opnieuw starten dragen signifikant bij

Ondanks dat de Nintendo DS niet echt bekend staat om haar 3D kracht staat deze game als een huis. Voordeel van games op cart en consoles zoals de Nintendo DS is dat laadtijden vaak beter zijn dan de echte console-tegenhanger. Dit geldt ook voor deze game. Vaak red je een challenge niet en dan is het extra fijn als je snel weer aan de slag kunt. De snelheid en de stabiele framerate dragen dus enorm bij aan de heerlijke gameplay en maken dit een beduidend betere game dan haar voorloper. Stabiele framerate, goede gameplay en lage laadtijden maken dit de perfecte game om snel even een paar potjes te spelen.

Leuk feitje: de muziek uit deze game is later gebruikt in de oipvolger op de Nintendo Wii.