Streets of Rage 4 is nog beter dan deel 2

Streets of Rage 2 is de ultieme beat'em-up. Het is de perfecte brawler waarbij je straatgevechten aangaat om uiteindelijk het kwaad te verslaan. Qua sound en gameplay is Streets of rage II, welke stamt uit 1992, onverslaanbaar. Totdat daar eindelijk Streets of Rage 4 uitkwam, ruim 26 jaar na het prima uitgewerkte deel 3. De verwachtingen lagen hoog. Streets of Rage 4 weet de verwachtingen waar je maken. Dat komt mede omdat de developers met veel respect naar de eerdere delen hebben gekeken en hiervan hebben geleerd. Met begrip en passie is de game tot stand gekomen. Deze keer met handgetekende graphics, die werkelijk spatten van je scherm. Maar deze keer wederom met de bekende techno van Yuzo Koshiro bestaande uit remixen van bestaande tracks en een volledig nieuwe soundtrack die perfect aansluit bij de eerdere delen. Mocht je uit nostalgie dan toch terug verlangen? De soundtrack van de eerste twee delen kan je ook gewoon worden opgezet.

Streets of Rage 4 bestaat uit tien levels die vol met details die worden getoond op 1080P en met 60 frames per seconde over je scherm vliegen. Vechten is nog nooit zo mooi en vloeiend geweest. De vechters Axel, Blaze en Adam zijn gewoon weer terug om ass te kicken en zijn voorzien van een nieuw likje verf en nieuwe moves. Daarnaast zijn er nieuwe karakters toegevoegd die ook heerlijk spelen: Cherry en Floyd. Zoals altjd kan je special attacks inzetten op een beperkte manier. Elke special kost namelijk ook wat levens-energie. Dit zorgt ervoor dat je niet zomaar op knoppen ramt, maar taktische keuzes moet maken rondom jouw inzet.

Ontwikkelaar LizardCube staat inmiddels bekend als het team die oude SEGA games eer aan doet. Ze hebben het gedaan met Wonderboy, maar ook met Shinobi en dus ook met Streets of Rage. Deze brawler voelt en ademt Streets or Rage en dat is het grootste compliment wat de game kan krijgen.

Het wachten op deze game wordt beloond. Het duurde maar liefst acht jaar tussen de aankondiging en de release van deze game. Veel gamers waren de game alweer vergeten. Over vroeger gesproken... Vroeger had je zogenaamde Real Time Strategy (RTS) games waarbij je units moest bewegen over een veld die je moest verkennen en vijanden moest verslaan met jouw units. Pikmin is een RTS en daar hebben we er tegenwoordig veel te weinig van. Als een RTS dan ook nog eens schattig en bijzonder goed is, dan zijn wij tevreden.

Als je begint met de storymode dan begin je met Olimar, een bekend karakter uit eerdere delen. Olimar is op verkenninsmisse in een huis. In deze missie leer je om te gaan met de controls en om de hond van Olimar te besturen. Die hond is gelijk een van de beste toevoegingen aan het vierde deel. Heb je de controls onder de knie, dan ben je klaar voor het echte werk. Olimar moet gered worden van de planeet. Daarbij komt een reddingsteam, maar helaas verloopt de missie volledig fout. Voordat het reddingsteam op de planeet landt stort hun ruimteschip neer. Het is dus tijd om niet alleen Olimar te redden, maar ook een heel team. Jij start als een van de teamleden en start je met jouw kennismaking met de Pikmin. Daar zit ook de kern van deze game. Jouw Pikmin zo efficient mogelijk taken laten uitvoeren tegen de tegenstander.. de geheimzinnige buitenaardse wezen die gek genoeg best veel op jouw lijken en ook Pikmin inzetten.

Pikmin is een feest van herkenning. Hoe kom ik aan die druiven, waarom ligt daar een badeend in de weg en hoe kom ik bij die schat? Ook zijn de grotten weer terug en daarin vind je echt belangrijke zaken zoals nieuwe Pikminsoorten en vermiste bemanningsleden.

Als opvolger van het derde deel heeft NIntendo een aantal zaken toegevoegd om de game nog toegankelijker te maken, zoals de helpershond Oatchi. Dat maakt dit deel de meest toegankelijke en makkelijke instap van alle vier de delen.

Steamworld Dig, deze game diggen we enorm

Steamworld is een collectie aan games met een eigen smoel. Steamworld Dig focust op graven, ontdekken van schatten en deze omruilen voor verbeteringen zodat je verder kunt komen in het spel. Jouw karakter, Dorothy, is een op stoom aangedreven robot. Rusty, die we kennen van eerdere Steamworld games is echter nergens te bekennen. Genoeg reden voor Dorothy om op onderzoek te gaan.

In deze game spendeer je de meeste tijd met graven en zoeken naar resources, maar de wereld vraagt ook om gegraven te worden. Zonder graven zijn er namelijk geen paden en zonder paden kom je veelal niet ver in deze game. En graven doe je niet met je schop, maar met je betrouwbare pick houwel. Daarmee sla je een-voor-een de stenen weg. Kom je onderweg mooie edelstenen tegen, dan neem je die mee. Die kan je namelijk bovenaan weer verkopen en omzetten naar verbeteringen voor jou en jouw apparatuur. Denk aan betere bestand tegen vijanden door goede armor. Een ander aspect die nog veel meer waardevol is, zijn de tandwielen (cogs). Deze zorgen voor de echte upgrades die nodig zijn om verder te komen. Denk dan aan het kunnen bewandelen van lava bijvoorbeeld. Ga je dood, dan verlies je een gedeelte van je edelstenen en mag je het opnieuw proberen. In veel van dit soort games worden levels random gegenereerd, net als in Steam World Dig 1. In Steamworld Dig 2 niet. Dat maakt de gameplay strakker gezien developers en designers een vaste route weten uit te stippelen die jij grotendeels moet ontdekken. De sprong in kwaliteit is daarmee ook direct zichtbaar.

Het graven is tevens een spannend onderdeel gezien je je water op pijl moet houden, je levenskracht, je in veel gevallen geen idee hebt wat je qua tegenstand nog gaat tegenkomen en je constant hoopt dat er een nieuwe waypoint ontdekt wordt zodat dit deel van de mijn bekend is. Steamworld Dig 2 biedt een verslavende mix van graven, puzzels en verkennen, gecombineerd met een prachtig vormgegeven wereld, een boeiend verhaal en een bevredigend gevoel van vooruitgang. Je kunt uitermate creatief zijn gezien jij zelf veelal de paden moet maken. Zo los jij mogelijk puzzels volledig anders op dan andere spelers. In de mijnen vind je zo ook mini-grotten met daarin flinke breinbrekers. Die leveren vaak mooie beloningen op. Er is in deze game altijd wel een hoekje waar je niet zo goed weet hoe je daar moet komen. Die plekjes zetten je aan het denken.... en dat maakt deze game zo heerlijk goed.

De ultieme partygame

Mario Party heeft niet voor niets Party in zijn naam. Dit spel is eigenlijk een digitaal bordspel. Je gooit dobbelstenen en loopt over een board. Kom je op bepaalde vakken dan word je beloond, gestraft, of er wordt een minigame gestart. Die minigames zijn de reden waarom je dit spel blijft spelen en ze veroorzaken vrijwel altijd chaos bij de spelers en op het spelbord. De bedoeling is dat je sterren verzameld en degene met de meeste sterren wint. Aan het einde zijn er bonussterren te verdelen die de gehele game overhoop kan gooien. Zo blijft het daadwerkelijk spannend tot het einde en speelt geluk een daadwerkelijke rol.

Qua spelboarden kan je kiezen uit een vijftal boards. Allemaal komen ze uit het Nintendo 64 origineel, maar zijn flink geremasterd en allemaal hebben ze een eigen thema. De minigames zijn absoluut de beste van de serie. Er zijn er 100 beschikbaar en het zijn vrijwel allemaal classics. Het leuke is dat elke minigame anders bestuurt en je soms vol spanning start aan een minigame om er vervolgens achter te komen dat je waanzinnig slecht bent in de betreffende minigame. Dat klinkt vervelend, maar dat is het juist niet. De besturing is veelal zo eenvoudig dat iedereen kan meedoen. Sommigen vereisen dus skills, andere vragen om zo snel mogelijk op een knop te drukken, een sport-activiteit vraagt uit te voeren, of om dingen goed te onthouden. Met 100 games zitten er altijd wel minigames tussen waarin je goed scoort.

Elk board heeft een bepaalde doorlooptijd, maar je kunt er zeker van zijn dat je zeker een uur zoet bent per spelronde. Een echte partygame dus waarbij het spel het feest maakt. Iedereen vindt dit leuk!

Luigi moet op avontuur om zijn broer te redden. Luigi Mansion 3 start in ieder geval vrolijk. De familie Bros gaat op een heerlijke vakantie naar een luxe hotel. Bij binnenkomst blijkt er echter al een hoop mis. het spookt er en iedereen, behalve Luigi, wordt opgesloten in een schilderij. Tijd om voor de derde keren de spoken te bestrijden en deze keer met een nog betere stofzuiger van Professor E. Gadd. In dit hotel doorloop je vijftien verdiepingen met uitdagingen en knotsgekke situaties. Elke verdieping staat op zichzelf en je vraagt je soms af waarom ze het een verdieping noemen. Je zult thema's tegenkomen van filmstudio's tot aan piramides. In het hotel heb je natuurlijk diverse kamers en daar vind je diverse types spoken in. Die kan je opzuigen met jouw stofzuiger en zo het hotel weer zuiver maken en jouw vrienden redden.

De graphics zijn verbluffend mooi en behoren tot de beste op de Nintendo Switch. Vooral het gebruik van licht is prachtig. Elke omgeving heeft zogezegd een thema en die zijn mooi vormgegeven en gedetailleerd. Luigi expressies zijn hilarisch en geven het spel een extra lading. Sowieso zijn alle animaties zeer vloeiend. en van top niveau. De muziek sluit goed aan bij de sfeer en is spookachtig met bijhorende tunes. Daarbij hebben we Luigi en hij neuriënd zenuwachtig.

De besturing is intuïtief, maar heeft wel even wat tijd nodig om te wennen. Die tijd krijg je en zodoende leer je gaandeweg steeds eenvoudiger spoken te verlammen en op te zuigen. Het spel voegt daar gaandeweg nog meer opties aan toe. Wat betreft opties begint het uitbreiden pas echt met Gooigi. Dit is de slijmerige dubbelganger van Luigi en kan door zijn voorkomen veel makkelijker door bepaalde limieten die Luigi niet kan. Denk aan het lopen door spikes en in bepaalde pijpen passen. Door deze karakters af te wisselen krijg je een hoop interessante mogelijkheden die nodig zijn om verder te komen.

Die stofzuiger die Luigi krijgt is hard nodig. Je zet hem in om puzzels op te lossen. Denk aan het wegzuigen van gordijnen, lucht verplaatsen in ventilatoren, tapijten wegtrekken et cetera. Elke verdieping heeft naast een thema ook een gimmick waar het op focust wat betreft de besturing/mechanics van de game. Zowel de spoken als de bazen hebben een persoonlijkheid waardoor je echt het gevoel hebt dat je in Scooby-Doo bent beland. Voor bazen geldt dat je goed moet kijken en direct aanvallen vrijwel nooit zin heeft. Timing en patroonherkenning zijn hierin bepalend of je de baas verslaat of niet.

Luigi's Mansion 3 is charmant. Luigi's karakter schittert als lafhartig maar moedige held. De held die hij eigenlijk niet wil zijn in een fantasierijke wereld. je merkt aan alles dat Nintendo haar best heeft gedaan om van Luigi Mansion een top franchise te maken.

Met zijn tweeën

Luigi Mansion 3 heeft een perfecte manier gevonden om samen te spelen. Scarescraper is een multiplayer mode waarin je co-op random verdiepingen bezoekt en je samen tegen de spoken vecht. Screampark is competitie met minigames wat zich heerlijk leent voor op feestjes bijvoorbeeld.

Luigi Mansion heeft als franchise een enorme sprong gemaakt en verdient een hoge plek in de lijst beste games voor de Nintendo Switch.