RelatedPost

Castlevania-Dawn-of-Sorrow-BoxartEr zijn drie dingen zeker in de wereld van Castlevania: ten eerste, Dracula is een groot fan van enorme kastelen. Ten tweede, hij vindt de mensheid een miserabel hoopje vol geheimen. Als laatste, sinds de Gameboy Advance kunnen bezitters van Nintendo handhelds genieten van uitstekende Castlevania games die liefkozend “Metroidvanias” genoemd worden. Vooral op de Nintendo DS vallen de titels enorm te waarderen, aangezien Nintendo niet met een traditionele Metroid titel op de proppen is gekomen. Daarom zijn de Castlevania-titels prima plaatsvervangers voor de ruimte-avonturen van Samus. De setting is anders, maar de kern van beide games komen met elkaar overeen.

Laten we echter niet in clichés vervallen: iedereen met een gezonde interesse in handheld games weet wat men kan verwachten van een Castlevania game op een draagbaar Nintendo platform. Een prima 2D sidescroller waar een kasteel in kaart gebracht moet worden. Onderweg moeten er monsters verslagen worden en om verder te komen dienen er power-ups te behaald worden. Op de Game Boy Advance (GBA) is dit principe geperfectioneerd, vooral toen Konami het uitstekende Aria of Sorrow uitbracht. Iedereen was enthousiast over de avonturen van Soma Cruz in het jaar 2035. Vooral door de toevoeging om de zielen van monsters over te nemen en diens krachten te gebruiken sprak tot de verbeelding. Konami was tevreden en besloot de DS te trakteren op een nieuwe game: Dawn of Sorrow. Een heus vervolg op het inmiddels klassieke GBA spel.

if it ain’t broke, why fix it?

castlevaina-dos-bossHet mag eigenlijk geen verrassing heten, maar deze titel is net zo goed als zijn illustere voorganger. Konami is voor een “if it ain’t broke, why fix it?” aanpak gegaan en om eerlijk te zijn, geef ze eens ongelijk na de reacties op Aria of Sorrow. Ook in deze opvolger gaan we opnieuw op avontuur met Soma Cruz, die een jaar na de gebeurtenissen in het vorige deel te maken krijgen met een cult. Deze cult wil de wederopstanding van de duistere heer forceren door Soma te doden, (Soma had eigenlijk de nieuwe “Duistere heer”moeten worden) maar dat mislukt. Tot zijn grote verbazing ziet hij juist zijn oude krachten het vorige deel terugkeren, het absorberen van verslagen monster zielen. Met die kracht aan zijn zijde besluit Soma de cult te lijf te gaan in een kopie van Dracula’s kasteel. Castlevania’s worden dan ook niet gespeeld vanwege het verhaal. Het is gewoon een prima excuus om op avontuur te gaan.

En het is een mooi avontuur waarin hoofdrolspeler Soma zich bevindt. Net zoals zijn illustere voorgangers beschikt Castlevania Dawn of Sorrow over een kasteel die niet alleen vol geheimen zit, maar de game is direct een showcase van hoe 2D games gemaakt moeten worden. Het kasteel is weer voorzien van een prachtige gotische sfeer en de sprite modellen zijn zoals we gewend zijn van de serie uitstekend. Het enige wat opvalt is dat de character art in de game is veranderd, wat eigenlijk niet nodig is geweest. De art die nu verschijnt in de game is vergelijkbaar met standaard manga materiaal, terwijl de originele art veel beter bij de reeks past naar mijn bescheiden mening. Visueel gezien valt er afgezien van dit kleine minpuntje weinig te klagen over Dawn of Sorrow.

castlevania-dos-castle

Als er dan echt geklaagd moet worden, kan dat enkel gaan over het geringe gebruik van de Nintendo DS functies. Castlevania Dawn of Sorrow is een titel die in het eerste jaar van de Nintendo DS uitkwam en dat betekende in het geval van andere software vooral games die om gimmicks draaiden. Dawn of Sorrow kon ook niet ontsnappen aan een Nintendo DS specifieke functie die wat onnodig aanvoelde. Soma beschikt in dit deel over de mogelijkheid om seals te gebruiken waarmee hij deuren kan openen of bosses mee kan verslaan. De eerste paar keer dat dit uitgevoerd wordt is best leuk te noemen, maar daarna begint het vervelend te worden. Zeker wanneer deze seals nodig zijn om de verschillende bosses definitief te verslaan. Het is enorm frustrerend wanneer er na een toffe maar moeilijke bossfight de boss eindelijk lijkt neer te gaan, om vervolgens de seal die getekend moet worden op de touchscreen te zien mislukken. Het resultaat is dat de boss weer opstaat, waardoor deze nog een keer bevochten moet worden. Vooral later in de game wanneer de seals wat ingewikkelder worden is dit behoorlijk flauw te noemen.

castlevania-dos-fire

Nu zal de speler niet om de haverklap een boss tegenkomen, dus dat is enigszins een meevaller. De touchscreen functies mogen dan onnodig geimplementeerd zijn, het tweede scherm daarentegen wordt een stuk beter gebruikt. Op het tweede scherm is een plattegrond te zien van het kasteel, compleet met aanduidingen waar de saverooms zijn te vinden. Het is misschien niet een bijster originele manier om gebruik te maken van het tweede scherm, maar in een game zoals Castlevania is het een verademing om niet een subscherm te hoeven oproepen om zo de plattegrond te bekijken. Zo is het kasteel ontdekken nog toegankelijker en overzichtelijker. Nou ja, ontdekken… het kasteel wemelt van de monsters waar Soma doorheen moet. De monsters kunnen overigens Soma helpen in zijn queste om de cult te stoppen. Net zoals in Aria of Sorrow kan Soma zielen absorberen, om zo diens mogelijkheden te gebruiken.

castlevania-map

Er zijn verschillende mogelijkheden te vergaren: sommige zielen laten Soma projectielen afvuren terwijl andere zielen hem in staat stellen om bepaalde vaardigheden van hem tijdelijk te verbeteren. De belangrijkste zielen verkrijgt Soma echter van bosses, die hem de kracht geven om nieuwe delen van het kasteel te ontdekken. Nu is het wel zo dat er niet alleen vertrouwd moet worden op de speciale vaardigheden (omdat ze magiepunten kosten) van de hoofdrolspeler aangezien genoeg monsters met wapens gedood kunnen worden. Normaliter is in Castlevania een zweep “the weapon of choice” maar Soma doet alles op zijn manier. Hij is namelijk veelzijdig qua wapen gebruik. Zwaarden, lansen en zelfs pistolen worden door hem gebruikt. Traditioneel mag het niet zijn, maar door de vele keuzes uit wapens kan iedereen zichzelf een stijl aanleren om zo de game op zijn eigen manier te doorlopen. Of mocht je liever met allerlei wapens experimenteren, dat is ook mogelijk. Daar biedt Dawn of Sorrow genoeg ruimte voor. Al moet er gezegd worden dat Soma niet genoeg ruimte krijgt, aangezien de monsters het hem zeker niet gemakkelijk zullen maken. Precies wat we gewend zijn van een Metroidvania game dus.

Dit artikel is geplaatst onder de categorie: Nintendo DS ,met de tags , , . Bookmark de permalink.

Auteur

Geschreven door: Rene Koops

Reageren is niet meer toegestaan, volgende keer sneller zijn?